Zeven talenten, zeven verhalen: de jeugd neemt de leiding bij AZ

Bron: VI PRO

Drie jaar na de overwinning van de AZ-jeugd in de UEFA Youth League vormt een aanzienlijk deel van die talentvolle spelersgroep nu de ruggengraat van het eerste elftal. Paul Brandenburg, hoofd opleiding, en Fred Luesken, hoofd jeugdscouting, werpen een blik op het proces van opleiden en ontwikkelen van deze spelers. "Hopelijk dient dit als inspiratie voor andere clubs," zeggen ze.

Luesken: "Bij het scouten van een jeugdspeler kijk ik allereerst naar motorische en technische vaardigheden, spelinzicht en het vermogen om zelf keuzes te maken. Dat zijn kerneigenschappen van een typische AZ-speler. En precies daarin blonk Kees altijd uit."

Brandenburg voegt toe: "Ik heb nog steeds een video op mijn telefoon van Kees bij De Foresters Onder-8. Als je ziet wat hij daar liet zien, begrijp je direct waarom we hem zo bijzonder vonden. Zijn spelinzicht, het vrijspelen van medespelers en zijn overzicht, dat kwam zelden voor op die leeftijd. Bij AZ creëren we een omgeving waarin talent zich kan ontwikkelen, maar heel soms komt er iemand langs uit een buitencategorie. Kees is zo’n speler. Zelfs als de kantinejuffrouw hem had getraind, zou hij nu waarschijnlijk even ver zijn geweest. Hij kan precies uitvoeren wat hij in zijn hoofd heeft. En wat er in dat hoofd zit, is indrukwekkend."

"Ondanks zijn uitzonderlijke talent was Kees altijd een echte teamspeler," vervolgt Brandenburg. "Ik herinner me een jongen in de Onder-19 die moeite had met herhaalde loopoefeningen. Kees hielp hem door stiekem een deel van die oefeningen over te nemen, terwijl hij de dag erna zelf in de basis stond bij Jong AZ. Dat extra trainen was voor hem helemaal niet ideaal, maar zo is Kees: altijd klaar om anderen te helpen. Feitelijk belazerde hij de boel, maar uiteindelijk kon ik er alleen maar om lachen."

De grootste uitdaging voor Kees ligt volgens Brandenburg in het leven als topsporter. "Hij heeft ongelooflijk veel liefde voor het spel. Hij kwam regelmatig spontaan opdagen bij trainingen van de Voetbalschool in Heiloo, ondanks dat hij al bij een jeugdteam van AZ speelde. Maar om de absolute top te bereiken is meer nodig dan talent en passie; het vraagt volledige toewijding en focus."

Ook omgaan met publieke aandacht is een aandachtspunt. "Kees komt uit een stabiel en rustig gezin, wat helpt, maar er komt nu ontzettend veel op hem af," stelt Brandenburg. "In de eerste weken van dit seizoen presteerde hij niet op zijn best. Dat kan te maken hebben met de zomer vol geruchten over buitenlandse topclubs die hem zouden willen contracteren. Dat soort situaties brengt onvermijdelijk stress en vermoeidheid met zich mee. Maar uiteindelijk leert hij ook hiervan en neemt hij die ervaring mee in zijn ontwikkeling."

"Voor AZ is het natuurlijk gunstig dat hij nog een seizoen hier blijft," zegt Luesken. "En voor zijn eigen groei is dat ook goed. Hoewel hij zich snel aanpast, blijft de overgang naar een buitenlandse topclub een grote stap. Wat betreft zijn positie is er ook nog veel te bespreken. Hij kan uitstekend op 10 spelen, maar als nummer 8 heeft hij meer ruimte om vanuit diepere posities gevaarlijk te worden, in plaats van al in die zones te staan. Bovendien kan hij dan zijn passes beter kwijt."

"Momenteel speelt Kees als meest aanvallende middenvelder en moet hij werken aan zijn rendement," gaat Luesken verder. "Hij heeft de creativiteit om veel meer schoten, assists en doelpunten te produceren. In analyses wordt vaak gezegd dat hij meer verdedigend werk moet doen, maar ik heb liever dat hij drie keer per wedstrijd iemand vrij voor de keeper zet en dat we winnen met 4-3. Natuurlijk moet hij z'n steentje bijdragen in het verdedigen, maar het belangrijkste is dat we hem optimaal benutten waar zijn kracht ligt—en dat is nog niet in defensieve looplijnen."

Brandenburg sluit af met een ander type talent: "Ro is een jongen van de straat, met wie ik een haat-liefdeverhouding heb gehad. Hij zoekt constant grenzen op, en hoewel sommige mensen daar moeite mee hebben, vinden wij dat juist prachtig binnen onze opleiding—vooral Leeroy Echteld, Fred en ikzelf. We houden van spelers die af en toe buiten de lijntjes kleuren, want dat zijn vaak degenen die opstaan als het er écht toe doet. Ro is daar een perfect voorbeeld van; een geweldig ventje met een sterke persoonlijkheid."

Luesken: Hij heeft altijd zo’n natuurlijke flair gehad wanneer hij spelers passeerde, dat deed hij al als tienjarige. Soms moest hij zijn spel wat terugnemen, maar hij bleef het altijd proberen. Dat was een van de redenen waarom we hem destijds kozen. Brandenburg: Uiteindelijk kreeg hij fysiek wat zwaarder. Ik herinner me een toernooi met de Onder-15 bij Chelsea nog goed. Daar stond hij tegenover enorme, sterk gebouwde verdedigers en in de duels trok hij zijn tengere, magere benen vaak terug. Toch was zijn talent onmiskenbaar. Luesken: In de Onder-19 maakte hij een geweldige sprong voorwaarts. Ik weet nog dat Paul en ik elkaar toevertrouwden: voor dit soort spelers koop je een kaartje. Tijdens wedstrijden riep ik vaak: “Geef die bal maar aan Ro.” Al vanaf het begin was ik een fan van hem, en dat ben ik nog steeds. Brandenburg: Maar in zijn beginperiode bij Jong AZ zag je weer dat afwachtende in zijn spel. Hij was voorzichtig, speelde vaak een veilige breedtebal en ontweek soms de duels. Totdat Leeroy de ploeg ging coachen. Hij moedigde Ro telkens aan met dezelfde woorden zodra hij de bal kreeg: “Gáán! Dóén!” Vrij snel daarna kreeg Ro meer vrijheid en minder restricties van Leeroy. Hij kon tegenstanders simpel uitschakelen en gevaar stichten, dus werd erop gefocust om dat aspect te versterken. Ze hebben uren getraind op naar binnen trekken en schieten. Zijn schot was destijds zeker voor verbetering vatbaar, maar die trainingsarbeid heeft zichtbaar resultaat geleverd. Zijn ontwikkeling is echt prachtig om te volgen. Van een jonge jongen is Ro uitgegroeid tot een volwassen vent, vooral ook nu hij vader is geworden. Je ziet die volwassenheid terug in hoe hij speelt; ook defensief zet hij tegenwoordig zijn schouders eronder. Dat was vroeger iets waar we hem echt van moesten overtuigen, maar het is nu volledig geïntegreerd in zijn spel. Wat rest, is om zijn rendement te verhogen. Hij moet meer halen uit zijn acties: scoren, assists geven. Maar dat gaat zeker komen. Net zoals hij bij Jong AZ een tijd nodig had om te wennen, heeft hij dat ook bij het eerste elftal gehad. Maar zodra Ro in vorm is, kan hij elke tegenstander gek maken. En binnenkort zullen we dat gecombineerd zien met doelpunten en assists. Brandenburg: Fred en ik ontdekten Elijah bij een jeugdwedstrijd van Fortuna Wormerveer. Hij was een ongelooflijk snelle, dynamische rechtsbuiten. We waren het er meteen over eens: deze jongen moest op stage komen. En eenmaal in de jeugdopleiding begon zijn avontuur pas echt. Elijah was altijd fel; een echte straatvoetballer in de beste zin van het woord. We hebben intern menig robbertje om hem gevochten—op school, met trainers… Hoe dan ook, hij had temperament. En daar zit ook iets moois in. Luesken: Elijah is een fijn joch om mee te werken, vol pit. Die vurigheid komt ook van zijn moeder en oma, die vroeger langs de lijn fanatiek stonden te schreeuwen. Zelfs nu kijkt Elijah nog geregeld naar jeugdwedstrijden—vooral als zijn jongere broertje op het veld staat bij onze Voetbalschool. Brandenburg: Maar dat temperament bracht hem ook wel eens in de problemen, zoals die schorsing in de Youth League. Tijdens een wedstrijd tegen Porto sloeg hij een kaart uit de hand van de scheidsrechter. Daarover moest ik duidelijk zijn tegen hem: ik kon niet voor hem opkomen bij zo’n actie. Zulke dingen kunnen niet en daar moest hij zelf de consequenties van dragen. Sindsdien heeft hij daarvan geleerd, daar ben ik zeker van. Net zoals die keer dat Leeroy hem bij Jong AZ al voor rust naar de kant haalde. Elijah neemt zulke leermomenten heel serieus en vertaalt dat op het veld. Voor ons als opleiding is aanpassingsvermogen een kernwaarde, en dat heeft Elijah absoluut laten zien. Wanneer hij faalt, leert hij direct en past zich aan. Luesken: We hebben wel even moeten zoeken naar zijn ideale positie. In het begin heeft hij op allerlei plekken gespeeld.

Brandenburg: Elijah was in het begin een schietschijf op de achterlijn. Hij had moeite om het spel rustig op te bouwen, waardoor je constant op het puntje van je stoel zat. Toen hij hier binnenkwam, leek hij net een botsauto, bikkend tegen tegenstanders terwijl de bal alle kanten op stuiterde. Daarom hebben we hem eerst in de aanval gepositioneerd. Zijn kracht lag namelijk altijd al in het vooruitgaan. We wisten dat Elijah een geboren atleet was, dat hij ruimtes kon benutten en assists kon geven. Bij ons heeft hij daar nog een uitgebreide set verdedigende vaardigheden aan toegevoegd.

Als Elijah voorin speelt, moet hij echter nog wat stappen maken. Hij moet leren om beter overzicht te houden en slimmer keuzes te maken. Daarnaast is meer fitheid cruciaal, zodat hij dit niveau consistent kan halen. Op zijn leeftijd is dat logisch; aanpassen aan de intensiteit vraagt tijd. Ook qua balcontrole kan hij zich verbeteren, vooral wanneer het aankomt op het spel vanuit de lage opbouw en variatie in acties in die fase."

Na zijn debuut vorig jaar kende Elijah een korte terugval, iets wat je vaker ziet bij jonge spelers. De vraag is dan altijd of ze daarna de draad weer oppakken, en dat is precies wat hij heeft gedaan. Wat bijzonder is, is dat Elijah juist in grote wedstrijden echt opvalt. In de bekerfinale tegen NEC liet hij ongelooflijk hoog niveau zien, en tijdens het duel dit seizoen tegen Sunderland heb ik echt van hem genoten. Elijah is een echte winnaar, voor niemand bang. Hoewel hij de jongste is van deze groep en zelfs ná de Youth League-generatie komt, merk je daar op het veld niets van.

Luesken: Lewis speelt nu als centrale verdediger, maar toen we hem als tienjarig jongetje bij HSV in Heiloo scoutten, stond hij nog als linksbuiten. En niet zomaar, hij speelde daar echt goed. Bij AZ Onder-13 kwam hij uiteindelijk op het middenveld terecht.

Brandenburg: Tijdens zijn opleiding in de bovenbouw begon steeds duidelijker te worden dat Lewis alle kwaliteiten in huis had om een typische AZ-centrumverdediger te worden, met een sterke focus op het spel naar voren. Hij blijft kalm aan de bal en kan die met zowel links als rechts goed wegleggen. Helaas heeft Lewis in zijn jeugd door zware blessures flinke tegenslagen gekend. Hij groeide zó snel dat zijn lichaam uit balans raakte en hij op een bepaald moment maar liefst anderhalf jaar langs de kant stond. We hadden toen kunnen besluiten om ermee te stoppen, maar zijn talent en doorzettingsvermogen gaven ons vertrouwen. En kijk nu: Lewis is echt uitgegroeid tot een beest op het veld.

Zijn vastberadenheid heeft hem er doorheen geholpen. Ik heb veel sympathie voor deze jongen, zeker omdat hij een echte liefhebber is. Tijdens zijn verhuurperiode bij Excelsior vorig jaar was hij regelmatig op de tribune bij onze jeugdwedstrijden te vinden. Op vakantie in Curaçao gaat hij daar kinderen trainen. Zijn familie komt op de fiets naar zijn wedstrijden. Dat is toch prachtig?

Wij hebben altijd vertrouwen gehad in Lewis, dus zijn doorbraak verrast ons niet. Al denk ik wel dat hij nog kan verbeteren in het verdedigen van grote ruimtes en in zijn wendbaarheid. Maar daartegenover staat dat hij in persoonlijke duels zijn tegenstanders helemaal kan uitschakelen. En mocht hij toch een duel verliezen, dan heeft hij nog steeds zijn geweldige slidings als redmiddel. Ook met beide benen. Bovendien hebben we nu een stevige verdediger die zijn luchtduels wint. Er staat echt iemand.

Luesken merkt op dat Dave niet veel veranderd is als speler. Toen ik hem voor het eerst zag bij de jeugd van RKAV Volendam, kon hij al heel goed met de bal overweg. Dat soepele draaien om tegenstanders, naar beide kanten, had hij als kind al onder de knie.

Brandenburg: Ik zal de bekerfinale tussen AZ Onder-13 en PSV nooit vergeten. Toen zag ik pas echt zijn talent. Hij toonde al zijn kwaliteiten: vooruit spelen en dan aansluiten, wegdraaien, de juiste positie kiezen. Een technisch begaafde box-to-boxmiddenvelder. In de verlenging van die finale scoorde Dave zelfs het winnende doelpunt. Soms herinner ik hem daar nog aan. Dave kan fantastisch schieten, maar doet dat te weinig. Toch scoorde hij zo tegen Boca Juniors in de jeugd-Wereldbeker. Ik denk dat hij nog vaker vooruit kan passen, net zoals hij dat in de jeugd deed.

Hij bleef zich goed ontwikkelen tijdens zijn opleiding tot hij naar Jong AZ ging. Dave hield van de bal, maar niet van de sportschool; hij zag het nut er niet van in. In dat eerste seizoen trainde hij bij Jong AZ, maar speelde hij wedstrijden in Onder-19. Hij was nog te veel een jeugdspeler. Het was een uitdaging om hem bewust te maken van wat fysiek nodig is om de top te bereiken.

Het volgende seizoen werd hij een vaste speler bij Jong AZ. Als je nu naar zijn fysieke gesteldheid kijkt, kun je zeggen dat hij grote stappen heeft gemaakt. Ook de periodes waarin hij werd verhuurd aan FC Groningen en Volendam hebben bijgedragen aan zijn ontwikkeling. Daar groeide hij uit tot een belangrijke speler. Sommige spelers hebben nu eenmaal meer tijd nodig om zich te ontwikkelen. Als Dave op deze voet verder gaat, wordt hij zelfs nog interessanter dan hij nu al is.

Brandenburg: Normaal gesproken rekruteren we vooral lokaal, maar we wilden Mexx graag aan ons team toevoegen en zijn familie stond daarachter. Ze stelden voor dat hun zoon kon verblijven bij kennissen in Heerhugowaard, een geweldig gezin met een viskraam. Ook met De Graafschap wilden we alles correct regelen. Naast de opleidingsvergoeding maakten we goede afspraken, zoals een bonus voor De Graafschap toen Mexx zijn debuut maakte in het eerste elftal van AZ.

Toen Mexx op zestienjarige leeftijd bij ons kwam, was hij nog niet helemaal fit en kwetsbaar voor blessures. Hij had geregeld kleine pijntjes en was niet gewend aan de intensiteit van onze trainingen en krachtprogramma's. Zijn ontwikkelplan was hier in eerste instantie op gericht, en hier hebben we enkele jaren aan gewerkt totdat hij volledig was uitontwikkeld.

Zijn sterke linkerbeen en kopkracht waren al bekend, evenals zijn inzichtelijke vaardigheden waarmee hij ruimten op het veld benut. Het belangrijkste ontwikkelpunt voor Mexx was het leren doseren van zijn drive. Hij was zo enthousiast, zowel in wedstrijden als tijdens trainingen, dat hij vaak blessures opliep. Mexx was een wildebrasje en raakte bijvoorbeeld geblesseerd aan zijn schouder, niet door een botsing met een tegenstander, maar door zijn eigen manier van duelleren.

We hebben eraan gewerkt dat Mexx met meer souplesse en inzicht ging spelen. Dat is, denk ik, de grootste stap die hij in zijn ontwikkeling heeft gemaakt, samen met zijn verbeterde fitheid. Hij blijft veel druk zetten en jaagt overal op het veld, wat hij vooral moet blijven doen. Dat zien we nu ook in het Nederlands elftal terug. Maar wanneer Mexx in duels terechtkomt, moet hij blijven nadenken over de manier waarop hij dat doet.

Het is prachtig om te zien hoe alles nu samenkomt. Hij heeft bij Oranje ongetwijfeld ook enorm veel opgestoken. Naast de fitheid en souplesse die ik eerder noemde, heeft hij zich op diverse gebieden verbeterd. Denk aan zijn positionering voor het doel, het afronden met zijn rechtervoet, en het maken van de juiste keuzes: wanneer en hoe zet je jouw kwaliteiten in? Het belangrijkste aandachtspunt is nu het constant leveren van prestaties, vooral bij het herkennen van momenten waarop hij moet pressen en in balbezit effectief moet handelen. Het meevoetballen, balvast zijn, duels winnen, en vooral aanwezig blijven in het spel zonder momenten van afwezigheid maken het verschil. En eerlijk gezegd: ik zou zijn scherpe schot nog vaker willen zien.

Dat Mexx lang heeft moeten wachten op een vaste basisplaats was soms lastig voor hem. Maar ook hij begreep dat Troy Parrott destijds terecht de voorkeur kreeg. Troy scoorde veel en was bovendien als teamspeler van grote waarde. Hij zat simpelweg nét iets verder in zijn ontwikkeling. Voor Mexx was het seizoen daarvoor zwaarder. Als invaller deed hij het uitstekend: voor een trainer is het geweldig om een frisse speler in te kunnen brengen die twintig minuten volop strijd levert én regelmatig scoort. Maar dat bleef toen zijn rol. Eerlijk is eerlijk: wanneer Mexx die periode wél eens in de basis stond, kwam hij minder goed tot zijn recht dan als invaller. Nu is dat compleet veranderd. Hij is al geruime tijd blessurevrij, Troy heeft de club verlaten, en Mexx is volledig gewend geraakt aan het niveau van het eerste elftal. Sommige spelers hebben nu eenmaal meer tijd nodig om op stoom te komen. Het is schitterend dat hij zich inmiddels zelfs bij het Nederlands elftal onderscheidt. Dat bevestigt zijn ontwikkeling op indrukwekkende wijze.

Luesken: Ruim tien jaar geleden werd ik plotseling gebeld door een onbekend nummer. Het bleek de vader van Wouter te zijn. Hij vertelde dat Ajax waarschijnlijk niet met zijn zoon verder wilde en vroeg of hij bij AZ mee kon trainen. Al snel dacht ik: zo'n speler hebben we hier nog niet. Hij was lang, comfortabel aan de bal en wist meteen zijn medespelers te positioneren. Toevallig zochten we precies in die leeftijdsgroep een rechter centrale verdediger, en hij kwam als geroepen.

Brandenburg: Op jonge leeftijd bracht Wouter al wat we graag zien op zijn positie. In plaats van breedtepasses, durfde hij tegenstanders uit te spelen en nam hij initiatief. Hij dribbelde richting het middenveld en speelde verticale passen. Het werd snel duidelijk dat hij soms te onbesuisd speelde. Hij ging soms de duels in op een manier dat je opgelucht was als het goed ging.

Luesken: Dat was puur compensatiegedrag van Wouter als hij te laat bij de bal was. Brandenburg: Zijn fanatisme zat altijd al in hem. Hij deed alles om zijn tegenstander uit te schakelen. Na zijn doorbraak overdreef Wouter soms in zijn wil om te winnen, waardoor hij flink onder vuur kwam te liggen in de media. Daar had hij het moeilijk mee. Als ik dan zie hoe sterk hij uit die periode is gekomen, kan ik alleen maar trots op hem zijn.

Luesken: Buiten het veld is hij een erg vriendelijke jongen. Ik herinner me nog dat hij spontaan naar mijn vrouw toestapte om zich voor te stellen: "Goedemiddag mevrouw, ik ben Wouter." Ze was helemaal verbaasd; zoiets had ze nog nooit meegemaakt.

Brandenburg: Wouter is echt een geweldige kerel. Hij komt van de straat en neemt dat karakter mee het veld op. Hij spreekt teamgenoten streng aan wanneer het nodig is en zet iedereen op scherp. Ik herken veel van mijn eigen karakter in hem. De laatste tijd benut hij zijn fanatisme steeds beter. Dit seizoen vind ik hem mentaal echt stabiel. Er is geen gekke gedraging meer te zien, hij begrijpt nu dat hij dat niet nodig heeft. Wouter schakelt tegenstanders nu uit met zijn verstand. Dit moet hij vasthouden.

Van deze lichting was Wouter de eerste met een basisplaats. De manier waarop dat gebeurde, zou hopelijk een voorbeeld zijn voor andere clubs. Tweeënhalf jaar geleden waren bijna alle centrumverdedigers in de A-selectie geblesseerd. We kozen toen voor de onervaren Wouter, in plaats van tijdens de winterstop een extra verdediger te halen. Als we het Nederlands voetbal naar een hoger niveau willen tillen, moeten jonge spelers kansen krijgen. De KNVB moet goed nadenken over hoe te voorkomen dat clubs met elf buitenlanders spelen. Er is ontzettend veel talent te zien in de jeugdwedstrijden. Geef ze de ruimte en reken ze niet meteen af op fouten. Bij zijn debuut in het profvoetbal, tegen Jong Ajax, mislukte Wouter volledig. Kijk nu eens waar hij staat.

De volgende stap voor Wouter is om meer de leiding te nemen. Dat zie je al in zijn samenwerking met Lewis Schouten achterin. Hij biedt Lewis rust en is nu ervaren genoeg om ook anderen in het veld te ondersteunen. Al in de jeugd stond hij bekend om zijn coachende vaardigheden en dat zullen we steeds meer van hem zien in het eerste elftal. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het hem zeker niet. Ik vond het zo indrukwekkend wat Wouter in 2023 zei na het winnen van de Youth League, tijdens de huldiging op het Waagplein in Alkmaar: "Wij gaan met deze groep de beker en het kampioenschap pakken." Drie jaar later wonnen ze met een groot deel van die groep daadwerkelijk de beker.

Toen we na die finale terugkeerden bij ons stadion, herinnerde ik Wouter aan die uitspraak. Ik zei tegen hem dat hij nog één taak bij AZ had. Hoe fantastisch zou het zijn als dat ook nog lukt, met zoveel Nederlandse talenten? Mensen mogen dat overmoedig of onrealistisch noemen, maar ik zie het als gezonde ambitie.

Dit seizoen wordt maar liefst zeventig procent van de speeltijd bij het eerste team van AZ ingevuld door zelf opgeleide spelers. Naast de zeven uitgelichte talenten zijn ook Peer Koopmeiners, Calvin Stengs, Rome-Jayden Owusu-Oduro, Wesley Hoedt, Wassim Bouziane en Hobie Verhulst onderdeel van de A-selectie.

Van hen is Owusu-Oduro de enige uit de Youth League-groep die nog geen minuten heeft gemaakt in het eerste elftal dit seizoen. De 22-jarige doelman verloor zijn basisplaats aan nieuwkomer Jari De Busser. Brandenburg zoekt een verklaring: ‘Misschien hebben we met Rome tekortgeschoten in de opleiding. We hebben inmiddels aanpassingen gedaan, maar tijdens zijn opleiding lag de nadruk voor keepers sterk op het meevoetballen, waarin hij uitblinkt. Echter, de focus in de opleiding is de afgelopen twee jaar weer meer komen te liggen op het puur stoppen van doelpogingen, en daarvan had Rome kunnen profiteren. Misschien hebben we hem teveel als een voetballer opgeleid.’

‘In zijn jongere jaren was Rome wat onzeker. In het seizoen dat we de Youth League wonnen, werd zijn geweldige talent duidelijk. Helaas kwam die onzekerheid vorig seizoen af en toe terug. Zijn grootste uitdaging is het omgaan met tegenslagen tijdens een wedstrijd. Ik denk dat zijn huidige situatie hem veel leert. Tot De Bussers komst was hij zeker van zijn plek, nu moet hij ervoor knokken. Hij traint uitstekend en vraagt zelf om speeltijd bij Jong AZ. Zijn instelling is bewonderenswaardig. Het is niet voor niets dat hij werd opgeroepen voor Jong Oranje. Het is lastig te zeggen wanneer, maar ik geloof dat Rome uiteindelijk zal terugkeren in het eerste elftal.'